Nico

Door Laat een reactie achter

Een jeugdverhaal dat zich afspeelt in de jaren ’80

De morgenstond ‘geeft’ goud in de mond

‘Neen mamma, laat me nu met rust!’
‘Doe dan door, we moeten over 10 minuten vertrekken!’

De radio speelt luid ‘Flash ahaa, savior of the universe!’, we schrijven 1986 . Nico is dertien en staat voor de spiegel in de badkamer.  Hij bekijkt zichzelf, speurend naar kleine snorhaartjes of puistjes, al is het maar eentje. Niets. Hij zucht.

Een nieuwslezer vertelt hoe duizenden kinderen zich opmaken voor een nieuw schooljaar. Nico zet de radio uit. Hij heeft er geen zin in vandaag, neen, ’t is genoeg geweest. Weer een jaar lang de kleinste zijn en te moeten horen dat hij een ‘smurf’ is, daar heeft hij geen zin in.  Hij buigt zijn armen op zoek naar spieren en schudt met die warrige bol van hem. Zelfs de karweien van grasmaaien tot autopoetsen hebben deze zomer zijn spiermassa niet doen toenemen.

En toch, dit jaar moet anders zijn en dit jaar zal ook anders zijn. Niet alleen een nieuwe school, maar ook een nieuwe omgeving zouden hieraan moeten helpen, of net niet?
Ze waren nu weg uit de stad. ‘Naar een boerengat’, zoals hij zijn vader hoorde zeggen toen zijn moeder besliste dat ze verder uit elkaar moesten gaan wonen.

‘Afstand nemen is het beste voor ons allemaal’, zei ze nog. Meer dan 80 kilometer van zijn vader weg, samen met zijn moeder en een nieuwe pa en nieuwe zus, twee sloffen van jewelste.
‘Ach ik zal mijn plan wel trekken, zoals altijd’, denkt hij, terwijl zijn nog jonge hart bang klopt. Hij trekt zijn T-shirt van Superman aan, ritst zijn jeans dicht en opent de deur van de badkamer.

Gertie, zijn moeder, een netjes opgeklede veertiger, kijkt op vanachter haar krant.
‘Eet snel iets, we hebben nog vijf minuten.’
Kati, zijn vijftienjarige halfzus, likkend aan een lepeltje yoghurt, kijkt hem smalend aan.
‘Ga je dat aandoen op je eerste schooldag?’ Nico kijkt weg van haar en zet zich neer. Hij neemt de grote chocopot en lepelt er een kwak bruine smurrie uit.

Sven, stiefpa, komt binnen vanuit de keuken: ‘lust er nog iemand een zacht gekookt eitje?’

Kati en Nico kijken elkaar aan en knikken een beetje wantrouwig naar Sven wanneer deze demonstratief een ei in dopje voor hen plant. Sven is een brave man, hij heeft beslist na de zoveelste mislukte job zich binnen dit nieuw samengestelde gezin bezig te houden als fulltime huisvader en dat te combineren met ’s avonds wat in het zwart bij te klussen aan computers.

Nico likt de lepel choco af en onderneemt een poging om het ei open te breken. Hij geeft een stevige tik en  het ei spat uit elkaar. Spetters op zijn T-shirt waarna het slijmerig afdruipt als een treurig beëindigde relatie.

‘Verdomme neen!’
‘Nico!’

Kati proest het uit en schuift haar ei weg. Sven wandelt mompelend de keuken binnen: ‘1 minuut was voldoende stond er?’

Superhelden

De school is klein en heeft veel weg van een oud klooster; witte muren, hoge ramen en gebouwd in een U-vorm. Helemaal anders dan die donkerrode kazernes in de stad. Hij vindt het kleinschalige van het gebouw een vooruitgang maar het feit dat dit ooit een nonnenklooster was geweest waar god-weet-welke non nog rondspookt, vindt hij niet bepaald een aangename gedachte. Zijn moeder staat met de wagen voor het gebouw, Nico aarzelt.
‘Het zal wel lukken schatje…straks moet je bus 14 nemen naar huis, hé.’
Nico knikt en stapt uit. Blauwe jeans en zwart T-shirt met een print van Batman. Op zijn schouders een donkerblauwe Adidas rugzak. Dit zal moeten volstaan voor een geslaagde indruk.

Een eerste schooldag is voor veel nieuwkomers niet echt een pleziertje. Wat ronddraaien op de speelplaats tot de bel gaat waarna je al snel ontdekt wie je nieuwe vrienden en vijanden zijn. Een jongetje met een gele boekentas wandelt in kringetjes rond één van de ingeplante bomen. Nico leunt tegen de schoolmuur en observeert het hele gebeuren.

De bel gaat. Nico haalt opgelucht adem. De leraars komen buiten met een nummer in hun hand. Vooraan de groep een oude dame, strak en sober gekleed. ‘De non!’, hoort hij enkele kinderen fluisteren. Zij heeft een papiertje vast, groet de kinderen plechtig en begint met het aflezen van de namen per klas.
1b en zijn naam. Een knappe, nog jonge lerares steekt het bordje omhoog. Gejuich bij enkele kinderen. Nico sluit mee aan. Enkele jongens plagen elkaar door telkens weer voor te steken, als een inhaalkoers om voor ’t eerst bij de hoofdprijs te zijn: hun nieuwe juf.

Naast hem komt Matty te staan, wat groter en breed geschouderd, een sportief ogend kereltje. Ze kijken elkaar even kort aan.
‘Cool shirt’, zegt Matty.
‘Merci.’
‘Er komt een nieuwe uit van Superman  waarin hij het moet opnemen tegen Nuclear man’
Nico knikt: ‘ik heb de trailer gezien toen we laatst naar An Amarican Tail gingen, ik wilde liever wachten tot Aliens uitkwam maar ik mocht niet, dan hebben we maar iets over een muis gezien’
Matty lacht.
Nico: ‘Nico.’
Matty: ‘Mattias, maar zeg maar Matty.
Ze schudden elkaar de hand.

In de klas stelt Juffrouw Wendy zich voor en speelt  zwierig met woorden als enthousiasme, veel leren en zin in ontdekken. Matty en Nico zitten naast elkaar. Daar hebben ze zelf voor gezorgd. Matty is niet nieuw, maar veel vrienden heeft hij niet. Hij en zijn vader wonen hier al lang en zijn de buitenbeentjes van het dorp. Zijn ouders vochten jaren geleden een zware scheiding uit die het dorp verdeelde in twee kampen. Toen zijn vader dronken thuis kwam en luidkeels op straat –voor ’t huis van zijn schoonmoeder- zijn vrouw voor ’t vuil van de wereld uitschold en een kei het venster in keilde, is de politie hem komen oppikken.  Het dorp koos uiteindelijk de kant van die arme moeder van Matty. Maar zijn moeder ging weg, kort na de officiële scheiding had zij al een relatie met een rijke zakenman en verliet het dorp. Eénmaal in de maand ziet Matty haar nog, wanneer hij met de taxi wordt opgepikt. Zijn vader heeft hier nog een garage, hij is een goede garagist en heeft zijn vaste klanten die wel eens met hem over het weer spreken.

Matty en Nico kijken ondertussen geboeid naar hun nieuwe lerares. De wereld kan mooi zijn.


Speeltijd

Beide nieuwe maatjes gooien een balletje naar de ring met versleten netje die aan de schoolmuur is bevestigd.
Eén van de derdejaars, Johnny, met twee kereltjes achter hem, stapt op hen toe. Hij draagt een dikke blauwe vest die hem op een michelinmannetje doet lijken.
‘Hey Matt,  is’t niet tijd dat ge hie vertrekt, men pa koopt die bouwval van een garage van eullie wel.’ De kornuiten achter hem grinniken om zoveel stoerheid.
Matty draait zich kwaad om. ‘Mijn pa neukt die ma van u nu al een jaar en hoeft daar zelfs niet voor te betalen’

Johnny wordt woedend en wil op hem afstappen. Nico gaat naast Matty staan.
‘Houdt gij u er buiten nieuwe of wilt ge de rekening betalen van diene loser?’ en hij dreigt met zijn vuist.
De twee handlangers van Johnny houden Nico vast en Johnny grijpt Matty bij de armen. Matty wringt zich behendig los en heeft in een greep Johnny vast, de twee kornuiten laten Nico los en willen hun vriend gaan helpen.

De leraar die toezicht houdt, propt snel zijn banaan in zijn mond en komt op hen af. Nico springt ondertussen op een van de handlangers en krijgt een elleboog in zijn gezicht.

‘Aaah!’ Nico slaat een kreet van pijn en doet zijn best de tranen te bedwingen. De leraar komt tussen  de kemphanen en zij staken het gevecht.
De leraar kijkt kwaad naar Matty: ‘Je eerste dag op het middelbaar en nu al streken aan het uithalen, ik hou je in’t oog Matty Schoenaerts! En jullie, wegwezen hier!’
Hij jaagt de bende weg. Hij kijkt naar Nico en legt zijn arm om diens schouder:
‘Kom, dan leg ik er een koude handdoek tegen’.
Nico schudt de arm van de leraar van zich af.
‘Niet nodig, het doet geen pijn meer.’
‘Oké, als je zo nodig met een blauw oog rond wil lopen op je eerste dag.’
De leraar gaat verder, neemt zijn boterhammendoos en haalt er nog een koetjesreep uit.

‘Mercikes, dat was niet nodig, maar toch…bedankt’
‘Zo’n hufters vind je overal, die eindigen toch op straat.’
‘Johnny is zo’n voorbeeld van een rijkeluiskindje, ze sturen hem van de ene sportclub naar de andere zodat ze zelf niet voor hem moeten zorgen’
‘En dat van je vader en zijn moeder?’
‘Gewoon om hem te jennen.’
Matty haalt een walkman boven ‘Hou je van U2?’
Nico: ‘Yes!’


Het begin

Sven staat voor het fornuis, kookboek in de hand, snuivend boven de kookpotten. Klaar voor een nieuw experiment. Kati ligt in de zetel voor de tv. De tune van “Chips”, een tv-serie over twee stoere agenten die de Amerikaanse highway doorkruisen op blitse Harleys.

Gertie komt thuis en gooit haar aktetas in de hoek. Ze ziet haar zoon aan tafel terwijl hij boeken kaft.
‘Wat is er met jou gebeurd? Nu al aan ’t vechten!’

Nico glimlacht.  ‘Neen, vrienden gemaakt.’

 

Voor Johan VdV, vriend en collega

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

captcha: *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>