Theater

Fragment uit “Strijdbare Mannen”, theaterstuk gerealiseerd naar aanleiding van de Kunstaanmodigingsprijs Stad Lommel, 2004

Begin

Man, Victor Verreck, komt op, net en schijnbaar zelfverzekerd. Hij draagt een vlot kostuum, een leren koffertje met erin lingeriemodelletjes en brochures. Een muzikant begeleidt zijn opkomst.

Over lingerie en katten
 

VICTOR /VERKOPER

(achter microfoon op statief)

Mijn naam is Victor Verreck.

Ik ben blij u de nieuwste collectie van “Brandy” voor te stellen op deze internationale beurs voor Lingerie, lingerie van haute couture. Damescouture van het merk “Brandy”. Als u zich graag mooi, subtiel en sexy kleedt, en wie wil dat niet, kies dan voor Brandy. Beha’s, push-ups, strings, tanga’s, serre tailles… aankleden wordt een feest.

En Brandy nodigt uit om met handen, tanden, of voeten voor de liefhebbers, ook elk uitkleedstandje te proberen. Brandy, dat is lingerie voor het nieuwe millennium!

Ik heb dankzij mijn job de hele wereld gezien. Prachtig. Ik weet waarover ik het heb als ik zeg dat dit het neusje van de zalm is. Van Tokio tot Parijs iedereen valt voor de charmes van “Brandy”, Brandy, lingerie universelle!

(weg micro)

Dit is ondertussen al mijn duizendste voorstelling, echt waar, ik ben overal geweest…

Overal in viersterren hotelletjes, voor één nacht.

Werken, reizen, goed verdienen, de mooiste vrouwen van de wereld … voor één nacht … Iets opbouwen, een gezin bijvoorbeeld, ook als ik hoor, dat het er niet eenvoudiger op wordt, is onmogelijk. Voor mij althans.

VICTOR/DICHTER

Onlangs heb ik het geprobeerd. Werken en samenwonen. Ik kwam terug van de jaarlijkse voorstelling in Parijs. Na de trein nog  een wandeling naar huis. Het was een mooie heldere nacht. Volle maan. Wel wat koud. Ik wandel voorbij het park. En daar hoor ik iets. Huilen. Het kwam uit de struiken.

Zat daar iemand? Ik roep zachtjes: ‘Hallo, is daar iemand?’. Het huilen stopt.

‘Is daar iemand? Kan ik u helpen?’ Niets meer. Ik kijk even rond. Ik loop verder. Het huilen herbegint. Ik keer terug, vraag nog eens, in het Frans nu, – ik woon in Brussel -: ‘Alô, il y a quelu’un? N’aie pas peur. Je veux vous aider.’ Het huilen was weer gestopt. Ik zie een schaduw in de struiken en duw voorzichtig de takken uiteen. En daar zat ze. Bang in een hoek op een dikkere tak. Een jong katje. Rillend. Ik lokte ze, ze kwam voorzichtig naar me toe. Ze rook aan mijn vingers en gaf kopjes tegen mijn hand. Ze had honger waarschijnlijk. Ik nam haar op. MRRR. Ronken en spinnen.

Zou ik ze meenemen? Neen, ik kan toch niet voor haar zorgen. Altijd weg. Maar ik heb net drie weken vakantie genomen. Dan zou het nu wel kunnen. Voor even. Neen, dat moet je niet doen. Wat na de vakantie. Als ze wil, kan ze blijven. Ze kan altijd  binnen en buiten als ik de schuifdeur op een kier  laat. Ik woon op een loft. Er is een terras met uitzicht op het park.

Ik neem haar mee. Ik zou me anders toch maar vervelen;  drie weken thuis. Ik ken daar niemand. En nu toch al een kat. Ik noem haar Kalinka, mijn maankatje.

VICTOR/VERKOPER

(even achter micro)

Kalinka is ook mijn favoriete uit de nieuwe Brandy collectie: Kalinka, nodigt uit tot reizen, geraffineerd steunvermogen, Slavische charme, schitterend borduursel, perfect voorkomen. Terug te vinden op het eind van de voorstelling aan de infostand.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

captcha: *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>