Acteren

Door 4 Reacties

Op vraag van een oud student van me heb ik een scène gespeeld. Hij zit nu op de Filmschool. Dit mede omdat ik hem liet (her)ontdekken hoe fijn dit medium is en dat hij talent had en er best iets mee kon doen. Of hij er me dankbaar voor moet zijn? Neen. Uiteindelijk zal hij zijn weg moeten gaan en zal hij zelf moeten bepalen of dit een juiste keuze was. Filmschool volgen en er daadwerkelijk iets mee doen is op zich al geen lachertje. Het is een vak dat je best zelf verder ontwikkelt, gerugsteund door je eventuele studies. Probleem; na die studies ben je blut en heb je dringend een full-time job nodig, zo was het alvast bij mij het geval. En dan stap je naar een interim-bureau en vertel je hen wat je gestudeerd hebt: ‘wat ne kunstenaar?’ Met een beetje geluk kom je dan in een fabriek terecht en mag je in ploegen werken. Maar ook dat levert verhalen en zal op je weg je veel leren over het leven. Gaandeweg leer je de arbeidsmarkt kennen en gelukkig is nu ook die audiovisuele markt veel toegankelijker geworden, dankzij het internet, als men je dan tenminste nog een antwoord stuurt.

De enige optie is ondertussen verhalen opdoen en leren vertellen, welk medium je ook mag tegenkomen. Maar omdat ik nu niet te belerend wil worden keer ik even terug naar die dag en die scène.

Hij is me niet vergeten en vraagt me af en toe nog om advies. Nu wilde hij me als acteur. Hij moest een wat rijpere man hebben die een jonge vrouw in een hotelkamer tracht te verleiden maar hierbij wordt afgewezen, of zoiets. Met wat argwaan en tegelijk geprikkeld om nog eens echt te acteren stemde ik toe: ‘let wel ik ben regisseur, geen acteur hé.’ Maakte niet uit, hij had me al wat improvisaties zien doen in de les en had er vertrouwen in. Met een beetje aan informatie reed ik naar het hotel waar hij een kamer had gereserveerd.

Het moest een single shot zijn van drie minuten. Ik speelde een soort zakenman die eerst vanuit hoge status haar wilt verleiden en dan instort. Hij liet me eerst zien hoe de vorige scène met een andere acteur er uit zag, en die was afgekeurd door zijn docenten.

Inderdaad overacting, door een man die ik ook nog kende uit de schoolperiode en mij indertijd, op zijn manier, bracht naar een verbazend heldere realiteit. Hij deed de scène in bloot bovenlijf  overladen door machogedrag (wellicht gestuurd door nog onzekere regie-aanwijzigingen). Als acteur een ruwe diamant dat wel, maar met nood aan begeleiding, aan iemand die hem echt kan en wil sturen. Hopelijk komt hij hierin de juiste coaches tegen.

Ik pakte het anders aan. Ik besloot mezelf te regisseren.

De scène: Zacht en voorzichtig streel ik haar haren, vlei mijn hoofd tegen haar aan. Met m’n hand dwaal ik naar beneden en wil mijn hand op haar been leggen. Blauwe plekken, zij trekt even terug, ik schrik. Ik leg mijn hand weg, kijk voor me uit en stort in. Zij neemt haar tijd, legt haar arm over me en troost me. Dat drie minuten lang, zonder woorden.

Het gaat goed. Zij heeft talent en is een jaar of 22. Wanneer ze wachtte op de ‘actie!’ spuide ze de ‘shit’ en ‘fuck‘ gortig in het rond. Ze had een zware nacht achter de rug en vloekte zich aldus plastisch de ochtend in. Wanneer ze acteerde veranderde ze in een lief kwetsbaar meisje, ze werd iemand anders of niet?

Acteren lukte haar wel, ook mij ging het goed af. Deze keer zonder schroom, gevoelig geladen en inleven geen probleem. Ik voelde nu ook aan mijn acteren -wat voorheen vooral een hilarische vorm van overacting was- dat dit gegroeid is, meer meegemaakt en dus meer volwassen, dat deed deugd.  Toch ergens goed voor.

Tot ik de beelden kort zag.  Heel confronterend, niet alleen de manier van acteren, dat ging nog wel – afwachten wat zijn docenten zullen zeggen – maar vooral heel echt, zo echt dat het me wakker hield die nacht.

Ik zag in full HD (gefilmd met een canon reflexcamera) plots die “rijpere” man naast een jonge vrouw zitten, in elkaar gedoken, met de handen in zijn grijzende haar.

Ik zag dat ik oud werd, nu op een manier zoals ik dat anders nooit zag, in detail en in een contrastrijke situatie. Alsof ik mijn eigen Nonkel aanschouwde twintig jaar geleden en toen zag dat hij verouderde, wanneer de wanhoop hem overviel op één van de familiefeestjes en hij het zo goed als kon trachtte te verbergen. Nu zag ik mezelf zo, daar zittend en spelend waarvoor men mij caste…

Een rijpere gefrustreerde man die instort. Mooi is dat, mooi.

4 Comments

  1. En al die levenservaring mee op gedaan op een fabriek, dat vind ik geweldig knap en amusant om te lezen. Komt ie nog op youtube?

    • Niet alleen in een fabriek hé ;-) To be continued…

  2. Wezenlijk interessant! Ben je toevallig van plan nog meer van dit soort artikels te maken? Laten we het hopen. Ik ben hoe dan ook behoorlijk verbluft. Ga absoluut zo door!

    Vriendelijke groet van een supporter.

    • dankjewel en jawel ik ga door zolang tijd en ruimte dit toelaten…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

captcha: *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>