Gruwel

Door Laat een reactie achter

Met vriend Johan werk ik dezer dagen aan een nieuw verhaal. Dit in het ouderlijk huis van wijlen zijn  grootmoeder, ergens in de velden, vlakbij Brugge. Een pracht van een afgelegen locatie dicht bij de oude wereld, wat moet je meer hebben om te schrijven. Schrijven doen we wel volgens strakke planning, van 9 uur tot 18 uur ’s avonds met af en toe een pauze. En dat lukt wonderwel, alsof we elkaar coachend in de nek toeschreeuwen, komaan, wat nu, wat nu? Ja, Ja, dat is het! Soms toch.

Ik schrijf graag en werk aan diverse zaken, maar het helpt als je een concreet doel hebt en daar “Jasper“ voorlopig stil ligt tot we een nieuwe producent hebben gevonden werd het tijd om nog eens samen aan een verhaal te werken.

Johan heeft al jaren ervaring met jeugdromans en ik met tja … verhalen. Hoe dan ook we vullen elkaar goed aan; waar ik soms te zwaar wordt lijkt hij soms te licht, maar ook andersom, daar waar hij gruwel niet schuwt, schuw ik niet de komedie. Hierin kunnen we op tijd elkaar aanmoedigen of afremmen.

Dat kunnen we van elkaar verdragen, omdat we niet beginnen te schelden omwille van gekwetste ego’s. Feedback geven zonder respect of eigenheid te verliezen, als vrienden en professionals dus, dat werkt.

Ons verhaal, daar ga ik hier natuurlijk niet teveel over vertellen, maar het wordt een vampierverhaal en geen romantisch gezeik, neen een verhaal over een zoektocht met een vleugje gruwel, komedie en bloederige actie.

Onze opzet deze week is om de personages verder vorm te geven en een basisstructuur uit te werken. Van daaruit zullen we via mail en skype thuis zelf verder werken, elk een hoofdstuk en elkaar corrigerend waar het moet. We kennen elkaars stijl en vertrouwen op onze beider kennis wat taal en vorm betreft bij het schrijven van een jeugdroman. We vinden alvast dat we de jeugd niet mogen onderschatten. En dat is een goed begin.

’s Avonds kijken we naar griezelfilms…massa’s griezelfilms afgewisseld met af en toe een luchtigere jeugdfilm zoals “Son of Rambow”, een pracht van een Brits staaltje komedie. Een verhaal dat zich afspeelt in de jaren 80 waarin een jongetje uit een diep religieuze familie bevriend raakt met een rebels jongen en ze besluiten een vervolg op Rambo te maken. Mooi, prettig gestoord en pakkend.

En na alle gruwel tracht ik te slapen, daar in de gastenkamer op een oud bakbed met veel te zachte beddenbodem in het meest miezerige nachtweer van het jaar. Kletsende regen, blazende wind en geluiden die je niet direct kunt thuisbrengen. Hoe dan ook, heel de sfeer en de te behandelen onderwerpen zetten je aan het denken.

Wat is gruwel? Dat zal voor iedereen wellicht verschillend zijn, afhankelijk van de persoonlijkheid, je smaak en dat wat je kan (ver)dragen, toch zijn er wellicht zaken die bij iedereen gruwel kunnen genoemd worden. Zoals de mentale gruwel; vaak verbonden met een onverwacht verlies of  een verlangen dat niet ingevuld wordt, telkens opnieuw en steeds verder van je verwijderd.

Het uit zich vaak in herhalende patronen, keihard weerkerend tot je de gruwel ontstijgt en het achter je laat of het patroon weet te doorbreken en je het mysterie ontraadselt
zodat oude spoken uit het verleden kunnen rusten.

Fysiek dan denk ik aan pijn, pijn dat niet te verzachten is, waar je door moet hoe dan ook…. Gruwel als een vorm van lijden waar je machteloos tegenover staat, het overkomt je en je moet er op de één of andere manier door, hoe dan ook, als een strijd zonder gelijkwaardige wapens en éénmaal erdoor komt misschien die loutering, net zoals wanneer je ’s ochtends wakker wordt en alles één grote nachtmerrie bleek te zijn. Als het voorbij is, dan, dan komt de rust terug, misschien, ooit, toch?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

captcha: *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>