Het blijft op de één of andere manier ontzettend druk. Alsof er geen ademruimte kan komen.
Ondertussen zijn we thuis één geolied team dat elkaar graag ziet en respecteert. Maar dat evenwicht, dat blijven dansen op het touw dat hoe dan ook kan breken, blijft moeilijk, want hoe rekbaar kan je zijn?

Soms wou ik dat het touw er gewoon niet was, dat ik kon dansen op de aarde, op één groot platform zonder angst te hebben om er af te vallen. Gewoon dansen met mijn hart zonder de voortdurende druk van jezelf te moeten bewijzen: omdat we allemaal toch zo bijzonder zijn en dit moeten tonen. Omdat we in het groeien mee horen te gaan met alles wat verandert en is. Jezelf voortdurend aanpassen aan, jezelf plooien (een negatie van het ontplooien) zodat alles en iedereen aan zijn of haar trekken komt, jezelf geven terwijl je onderweg jezelf dreigt te verliezen. Stilstaan lukt haast niet meer.

Tenzij de dokter je een week of twee voorschrijft, dan ziek je uit en start je daarna opnieuw aan de wedloop, alles inhalen wat je ondertussen denkt verloren te hebben aan tijd en werk.  Net zoals in het onderwijs, dat je overlaadt met papieren en evaluaties en competenties waar je aan moet voldoen en enquêtes die je moet afnemen om jezelf te verbeteren, terwijl je tegelijk het werk van je studenten ligt te ‘verbeteren’.  Is het niet voldoende dat je gewoon graag les geef, dat je niet “corrigeert” en met rood doorstreept, maar feedback geeft: doorgeven van een passie en activeren van hun passies, op je eigen authentieke manier?  Moet je daarom ook nog eens continu alles verantwoorden op papier en in de juiste lay-out gieten met de juiste kleur? Dit omdat er leraren zijn die niet als een mentor voor een klas staan en enkel een  ‘academisch leren’ kennen? Of er enkel leraren kunnen afstuderen die nooit de echte praktijk hebben gekend en geleerd hebben uit ervaring, uit vallen en opstaan? Zij die gewoon zijn slaafs de regels en handboeken te volgen die hen onder de neus worden geduwd? Of zij die onderzoeken om te kunnen onderzoeken, zodat ze uiteindelijk jou kunnen beoordelen, zonder je mening en ervaringen te horen en compleet vervreemd zijn van de realiteit? Ben ik aan het overdrijven? Gelukkig ken ik er nog velen die echt met hart en ziel les geven vanuit een heleboel levenservaring en wijsheid, zij die samen met hen tot de lerenden behoren. Maar hoe lang kunnen ze dit nog dragen wanneer er zoveel meer bijkomt en er zoveel meer veracht wordt? Zij zijn leer krachten, ze zijn er om te helpen ontwikkelen, niet om “op te voeden” en al zeker niet om meer met papieren (en centen als je de leidinggevenden meetelt) dan met de mens voor hun bezig te zijn.

Daar wordt ik soms moe van. Dat te zien en te ervaren. heel die mallemolen die meer bezig is met ego-verrijking dan met ontwikkeling van jonge talenten. ‘s Avonds? Moe, samen uitgeput zijn. Trachten kalm te blijven en een zogezegde rust te vinden, werk te combineren met eigen niet aflatende passies. Bij mij zijn het de verhalende projecten die af en toe eens uitkomen en zich even laten zien. Om dan te beginnen met een nieuw project, beter deze keer, mooier? Dat zal de tijd wel leren, ik doe door zodat alles blijft draaien.

Zodat ik op tijd ‘tijd’ kan maken, voor hen, zij de schatten uit mijn leven, maar ook daar ben ik niet steeds aanwezig want de druk om te presteren, om het juiste te doen, blijft, ook bij mij. Dat alles terwijl de media ons blijft overladen met beelden en informatie over dreigingen, oorlogen, rampen en wat als-en. Wat als de wereld vergaat en je niet anders kan dan machteloos toekijken? Machteloos in deze (luxe)wereld die je versmacht met zinloze overvloed en keuzes die geen keuzes meer zijn. Wat als die beeldencanons ons verstikken en gevoelloos maken voor wat echt telt?  Wat als je het echt niet meer weet en gewoon vergeet lief te hebben? Ik weet het niet.

Misschien dat ik op een dag  eens een andere keuze zal maken en me terugtrek uit dit soort leven. Dat ik zal leven en worden zoals een Franciscaan. Dit zeg ik zonder één of andere religie te willen voorttrekken, gewoon omdat ik de figuur van Sint Franciscus ken vanuit de vroegere godsdienstlessen en hij erg inspirerend overkwam in die pracht van een film Brother sun, sister moon van Franco Zefferelli.  Zie, dat bedoel ik nu: die continue druk ook om politiek correct te moeten zijn,  je te verantwoorden en te letten op wat je zegt en schrijft, die bullshit dus, want het politiek correcte is al haast zo dominant dat het de vrije meningsuiting beknot.  En ik spreek hier over vrije meningsuiting,  niet over in clichés vervallende dommigheden.

Maar goed, op een dag zal ik me terugtrekken en doen wat ik moet doen, na de burn-out, na de bore-out. “Want het is in het geven dat wij ontvangen”, zei hij. En dan zal ik in alle eenvoud mensen helpen, waar en wanneer het kan en alles één voor één doen. Mij slechts met één ding bezighouden en geen tien tegelijk waardoor ik nooit met mijn gedachten  bij het werk ben dat ik op dat moment moet doen. Slechts één boek lezen en geen stapel hebben die naast mijn bed ligt en die ik nog nauwelijks durf aanraken. En één must see TV serie tegelijk volgen. Eén iets. Dat werkt beter dan te veel tegelijk te willen zodat de chaos in je huis blijft domineren en daarmee ook de chaos in je hoofd, in mijn hoofd. Teveel zoals al die woorden en gedachten hier.

Soms is één ding doen en van één iemand houden in alle eenvoud meer dan voldoende.

Dingen delen kan je nog met iedereen en dingen geven ook, zelfs liefde, maar uiteindelijk moet je ook hierin keuzes maken. Teveel kan je gevangen houden. Soms moet je gewoon voor de eenvoud gaan om vrij te kunnen zijn en alle overtollige ballast laten vallen, zodat je voor jezelf weer ademruimte creëert. Niet meer, maar minder, ecologie van de geest.

Een luxeprobleem waar ik nu mee bezig ben? Ja en neen, want dit is van alle tijden denk ik, we kapselen ons nu eenmaal graag in. Dit in allerlei materiële dingen omdat ze zogezegd echt zijn en houvast bieden. Zo ook in ideeën,  we overtuigen onszelf graag met gedachten die onze wereld meer structuur geven waardoor we onszelf van alles opleggen: om te doen, te bewijzen en te zijn. Omdat we ergens denken een gapende leegte te moeten vullen en zo draait alles door, opnieuw en opnieuw.

Tot het barst of je gewoon zegt: “Stop, alles buiten, ik laat enkel nog binnen wat echt belangrijk is en ik geef alleen nog maar datgene dat meer is dan dat wat de reclameslogan of één of andere talentenshow me influistert. Ik zal leven als wie ik ben met zo weinig mogelijk onvrede, dit door eenvoud na te streven en dat te doen wat mijn hart verlangt, ik zal dit delen met anderen en als ik geef zal ik dat doen met overtuiging, geven om jou, zonder meer…”

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

captcha: *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>