Mona

Ik heb het moeilijk.
Ik heb het moeilijk om geluk toe te laten.

Telkens als ik me even gelukkig voel, al dan niet door een dom toeval, gaat dit kort daarna gepaard met angst. Angst dat men het van mij zal afnemen. Ik blokkeer mijn geluk. En ik weet niet hoe ik ervan af moet? Plots voel ik me bedreigd, dat kunnen gewoon gedachten zijn, angsten voor wat er niet is of misschien komen zal of zeer concrete angsten.

Wanneer er plots iemand voorbij wandelt gestuurd door een oorverdovende norsheid en gehard door de koude. Gehard door een niet loslatend verleden.

(zelfspot)
Zoals mijn moeder altijd zei: ‘Geluk, geluk is als een klein glazen vaasje, voor je’t weet glipt het uit je handen en valt het stuk’ of zoals Nonkel Gerard deed, alles wat kostbaar zou kunnen zijn verzamelen en opbergen, in een kartonnen doos ergens op zolder bij de bidprentjes.

Ik weet het niet. Ik ben bang. En dan word ik breekbaar en dreig mijn net gevonden geluk te laten vallen…

Tot de persoon tegenover me, vanachter een grauw masker, ook toegeeft en terug glimlacht. Dan. Dan smelt ik en werp me in zijn armen. Dan denk ik dat het allemaal wel
in orde zal komen, ooit toch, misschien niet hier en nu, maar op een ochtendgloren wanneer ik toevallig op het geluk bots en het voor die ene keer niet breekt, maar zachtjes meegeeft.

Ik heb het moeilijk met ‘geluk’. Misschien maak ik het me gewoon te moeilijk. Ik weet alleen niet hoe het anders kan.

 

Fragment Uit “Luxuria”
scènes van alledaagse waanzin.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

captcha: *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>