Je reis

Door Laat een reactie achter

ZonInVerona-pola

 

 

 

 

 

“Je komt terug.”
Dat is wat ze zei
toen hij zijn laatste slok dronk,
zijn rugzak vulde met alles:
boeken, wat ondergoed en de zin
van : “Niet meer.”

De zon, het licht, of zoals de goden zeiden
het lot bezweert door Dionysos wens
om te heersen over wijn, woorden, muziek
en misschien dat wat hij zocht…wees hem weg

Al snel woog de zwaarte door
bij iedere stap die hij zette
likten zijn zolen het beton
en leken vast te Kleven
als gesmolten Teer

De dag zoals hij die dacht te vinden
was donker en werd beheerd
door een reuze nachtvlinder
die als een gek rond zijn hoofd tolde
en flapperde “Keer terug, nu het nog kan.”

Het geluk, klein en kwetsbaar,
-zoals Venetiaans glas-
lag verborgen in de hoop van
“Ik keer nooit meer weer.”

De vlucht, de zwanenzang, van zij
die niet verder achteruit willen
duurde langer dan verwacht
het walhalla, het elyseum, het al-janna
werd een illusie, de Duisternis voorbij
moest hij doorgaan

Hij mocht niet meer stoppen
onderweg zijn om daar te geraken
waar hij als nieuw kon beginnen

Het was tijd nu
hij legde zijn rugzak af
liet het achter, ergens
onder een oude struik
van een berg, moordend hoog
werd hij Lichter

Zwevend naar zijn bestemming
-wat dat ook mocht zijn-
keek hij naar een nacht
- met gesloten ogen -
waar sterren voor hem fonkelden

“Je komt weer”, fluisterde zij
opnieuw die nacht
Hij werd wakker,
met een lang geleden glimlach,
en fluisterde: “nooit meer.”

 

Voor Nico, Farouk en al diegenen
onderweg naar hun eigen legende
naar Paulo Coelho, de Alchemist

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

captcha: *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>