Als de vogels
donker boven je hoofd
vliegen
en de kastanjes
naast je open barsten

vallen de deuren op slot
perst de geur van schimmel
door het nieuwe plafond
en sta je
stil.

Je beseft als een zweepslag
in een mierennest
dat je onderweg
de ‘route du soleil’
kwijt speelde

- tijd voor koffie -

zwart en zo bitter
dat je voor de zoveelste keer
naar binnen giet
mokkend ergens op een
Hoog verdiep

in een stad
badend in de echo
van wat boegeroep
terwijl de spiegel weigert
je nog langer aan te kijken.

De vogels grijs
boven je hoofd
dreigen aan te vallen
zolang het nat niet
van je gelaat glijdt

als een masker van
“Ik ben niet hier”
omdat je alles ziet
zoals de ander dat wil.

Terwijl je de koffie
tot je neemt
als een oude hoer die niets meer doet
dan oude klanten afwerken.

Buiten dromen de Spiegelbeelden

tot alles voorbij raast
vanachter de Volkswagen
omdat je niet vooruit wil

en je de shotgun neemt
- netjes verborgen onder enkele versleten boxers –
en knalt

die godverdomse grijze vogels
uit die verdomde versleten lucht
tot, het valt,
jij valt,
zij valt.

De koffie
is op, de zwarte motor
stopt

door het vensterraam vang je nog een glimp
van een dodenstad die daalt
zie je daken zoals je ze nog nooit zag
je glimlacht

je schuift je stoel naar achteren
je besluit nooit meer te dromen
laat de vogels vrij en de koffie koud

-zo moet dat-
het is al laat
zo, rust nu maar.

@hoftenvrede

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

captcha: *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>