Als je hoofd een brij is
van nat cement
op het punt staat beton te worden

met stalen pin tussen wervels geschoten
en tegelijk je voeten de aarde niet meer raken
zwevend boven een vallend brok kryptoniet

je ogen te log
om ze nog te kunnen sluiten
voel je je lost in space.

Je kraait je een weg in duisternis
1000 mijl boven zen-niveau
crashend tegen 800 mph

het moet, je wil bereiken
wat niet te vinden valt
wat niet te stillen is.

Je zuigt alle kracht naar boven
de moed moet, die groteske
grote moed om door te gaan

die je kraait, kraai voor kraai

                                Voor kraai

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

captcha: *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>