Categorie — "Polaroids (nederlandstalig)"

Poëzie over gebeurtenissen in het leven, die als polaroids blijven nazinderen.

Ik Bar(s)t

Door Laat een reactie achter

Even barsten kleine scheuren die ik niet, nog meer kan tegenhouden. De weerstand is klein de openingen, die lachende gaten worden groter, ze spuwen nog meer, nog even ervaren vanwaar het uitbrandt en alles dat niets is, vloeit weg. Angstvallig lach ik naar de grote gaten angstvallig houd ik alles gesloten.

read more →

Als je hoofd een brij is van nat cement op het punt staat beton te worden met stalen pin tussen wervels geschoten en tegelijk je voeten de aarde niet meer raken zwevend boven een vallend brok kryptoniet je ogen te log om ze nog te kunnen sluiten voel je je lost in space. Je kraait …

read more →

Als de vogels donker boven je hoofd vliegen en de kastanjes naast je open barsten vallen de deuren op slot perst de geur van schimmel door het nieuwe plafond en sta je stil. Je beseft als een zweepslag in een mierennest dat je onderweg de ‘route du soleil’ kwijt speelde - tijd voor koffie - …

read more →
Page 1 of 1212345»10...Last »